Według założeń projektantów, z czasem to osiedle Milica miało stać się centrum miasta. W tym celu w obrębie ulic Prusa, Sikorskiego i Aptecznej usytuowano władze administracyjne miasta, ponadto żłobek, przedszkole, przychodnię i całą sieć lokali handlowo-usługowych.

Początkowo, gdy Milicę zamieszkiwało około 1000 osób, na terenie osiedla działał tylko jeden kiosk, zaopatrywany nieregularnie i w niedostateczną liczbę produktów. Do baru mlecznego dostarczano mleko już po porze śniadaniowej, a stołówki wciąż nie było, pomimo przekazania lokalu na ten cel. Problemem nie było racjonowanie żywności, a sam dostęp do niej.

Mieszkańcy musieli pokonać około 6 km, aby zaopatrzyć się w sklepach zlokalizowanych w „starej” części miasta. Z ówczesnych kontroli wynika, że pod koniec 1952 r. na terenie osiedla funkcjonowały 2 sklepy spożywcze – mięsny i przemysłowy. Ponadto 1300 mieszkańców mogło korzystać także z usług zakładu fryzjerskiego i szewca oraz wysłać dzieci do przedszkola.

W tym okresie powstało tylko 7 placówek usługowych z planowanych 22. Warto zaznaczyć, że większość tych punktów powstała w 1952 r. Oczywiście wraz z upływem czasu i napływem ludności sytuacja musiała ulec zmianie, chociaż, jak wiadomo, liczba punktów usługowych nie była jednoznaczna z dostępnością niezbędnych artykułów.

W 1955 r. zaczęły funkcjonować lokale uwzględnione w projekcie sieci handlu. Otwarto „Delikatesy”, które początkowo cieszyły się dobrą opinią – było czysto i schludnie, klienci mogli wybierać spośród dużego wyboru towarów, którego jakość odpowiadała nazwom firm. Z czasem sytuacja się odwróciła – zgodnie z zapowiedziami, na Milicy powstała konkurencyjna dla centralnej części miasta sieć handlowa, w miarę dobrze zaopatrzona.

W prasie pojawiły się nawet skargi na koncentrację ośrodków państwowych i handlowych na terenie Milicy:

„Do dzielnicy Milica w Skarżysku-Kamiennej mieszkańcy z centrum miasta (ul. 1-szego Maja, Świerczewskiego, Limanowskiego, itd.) mają parę kilometrów drogi. Chcąc przejść do Prezydium MRN i załatwić jakąś sprawę, trzeba zrobić w sumie 6 kilometrów. Gdyby to tylko chodziło o te „urzędowe” sprawy. Ale jest przecież szereg innych – prywatnych, które można załatwić wyłącznie w tej dzielnicy. Na „Milicy” koncentruje się „cały wielki handel” Skarżyska. Tam wyłącznie można nabyć meble, pierwszorzędną konfekcję itp.(…)”.

Ten codzienny obraz przykrywał jednak nieco inne oblicze przestrzeni. Idąc ku początkowym numerom ulicy Sikorskiego, przy zbiegu ulic Południowej i Sikorskiego znajdował się niezagospodarowany plac, którego przeznaczenie było szczególne.

Planując funkcję ochronną osiedla, przyjęto, że tylko część mieszkańców znajdzie miejsca w schronach pod blokami. Zakładano, że 100% dzieci miało mieć zapewnione miejsce w schronie oraz około 25% dorosłych zamieszkujących do 150 m od wejścia do schronu. Przyjmując, że pozostali mieszkańcy znajdą miejsce w piwnicach (wzmocnione konstrukcje), założono, iż około kilku tysięcy osób może umrzeć.

Łąki na zachód od granic osiedla (od ulicy Południowej) planowano jako grzebisko dla ofiar. Zachodnia strona osiedla z kamienicami na skarpach i przerwami między blokami mogła stanowić idealne miejsce do obrony. Konstrukcyjnie kamienice w wypadku trafienia bombą lotniczą miały stworzyć kopułę nad schronem/piwnicą, a układ kamienic pozwalał na obronę zza wałów gruzowisk powstałych w wyniku zburzenia.