W niewielkim oddaleniu od kwartałów osiedla Milica, przy zbiegu ulic Słowackiego i Tysiąclecia (kiedyś Trzech Wieszczów), został zaprojektowany Zakładowy Dom Kultury (ZDK – wybudowano dla pracowników miejscowych zakładów amunicji), czyli gmach dzisiejszego Miejskiego Centrum Kultury. Gdy w 1954 r. rozpoczęto tę inwestycję, miała być ona najważniejszym obiektem socjalno-kulturalnym zgodnie z ideą planu sześcioletniego, który zakładał połączenie rozwoju gospodarczego kraju ze „wspaniałym rozkwitem kulturalnym i oświatowym ludności”.

Charakterystyczny budynek dzisiejszego liceum został oddany do użytku szkolnego w 1930 r. Choć szkoła działała już od 1915 r. jako pedagogiczne Progimnazjum Filologiczne w osadzie Kamiennej, to musiało upłynąć 15 lat, nim otrzymała nowy, imponujący gmach. Była to jedna z wielu zmian, która nadawała młodemu miastu nowoczesnego charakteru, a dzisiaj jest symbolem dawnego, przedwojennego Skarżyska.

Gdy po wojnie przystąpiono do planowania nowych osiedli, miały być one realizowane przez Zakład Osiedli Robotniczych (ZOR) – specjalny organ powołany do rozwiązania kwestii mieszkaniowej, będący generalnym inwestorem w zakresie budownictwa tego typu. Uznano ponadto, że zamiast osiedli przyzakładowych, jak to miało miejsce przed wojną, będą realizowane koncepcje sprzyjające rozwojowi całych miast. Takie też było założenie osiedla Milica.

Wraz ze wzrastającą liczbą mieszkańców osiedla, konieczne okazało się wybudowanie szkoły, która odciążyłaby i tak przepełnione inne placówki, oddalone zresztą od Milicy. Pod koniec sierpnia 1958 r. został oddany do użytku nowy budynek szkolny przy ulicy Norwida 3 – Szkoła Podstawowa nr 5. Ten uroczysty moment poprzedzony był licznymi czynami społecznymi pracowników skarżyskich zakładów, którzy porządkowali teren obiektu i sale lekcyjne. Już we wrześniu 1958 r. rozległ się pierwszy dzwonek.

Przy ulicy Prusa przez wiele lat znajdował się komin ciepłowniczy, który był jednym z bardziej charakterystycznych elementów architektury użytkowej osiedla. Nim powstała ciepłownia, mieszkania były wyposażone w piece i wymagały w sezonie grzewczym dużego zaangażowania ze strony lokatorów. Według założeń programowych nowe budownictwo mieszkaniowe miało za zadanie nie tylko zwiększyć liczbę izb, lecz również stworzyć podstawy do zasadniczej zmiany w organizacji życia ludzi. Nowe mieszkania „z wygodami”, prócz zaspokojenia podstawowej funkcji, jaką było zapewnienie przysłowiowego dachu nad głową, miały uczynić życie przeciętnego obywatela łatwiejszym, poprzez usunięcie codziennych uciążliwości dotychczas związanych z paleniem w piecu czy noszeniem wody. Centralne ogrzewanie, kanalizacja, czy łazienka zaoszczędzały czas, który można było spożytkować na inne aktywności.

Według założeń projektantów, z czasem to osiedle Milica miało stać się centrum miasta. W tym celu w obrębie ulic Prusa, Sikorskiego i Aptecznej usytuowano władze administracyjne miasta, ponadto żłobek, przedszkole, przychodnię i całą sieć lokali handlowo-usługowych.

Początkowo, gdy Milicę zamieszkiwało około 1000 osób, na terenie osiedla działał tylko jeden kiosk, zaopatrywany nieregularnie i w niedostateczną liczbę produktów. Do baru mlecznego dostarczano mleko już po porze śniadaniowej, a stołówki wciąż nie było, pomimo przekazania lokalu na ten cel. Problemem nie było racjonowanie żywności, a sam dostęp do niej.

W centralnym miejscu osiedla, na skrzyżowaniu dwóch głównych ulic przecinających osiedle (Sikorskiego i Norwida) wybudowano fontannę. Element ten miał nie tylko funkcję estetyczną, porządkującą przestrzeń i integracyjną (podobnie jak dzisiaj), ale również odgrywał ważną rolę w zakresie bezpieczeństwa. Pod fontanną ukryto betonową cysternę na około 1 milion litrów wody. Woda mogła służyć jako środek gaśniczy w przypadku ataku na osiedle lub jako zbiornik wody pitnej.

W 2010 r., gdy podjęto przebudowę fontanny, ekipa remontowa została zaskoczona, gdy przy próbie rozbicia płyty dna fontanny młot udarowy wpadł do podziemnego zbiornika. Utajnienie, jak i pamięć o podziemnej cysternie, zatarła się z czasem i dopiero prace budowlane przypomniały o funkcji ochronnej fontanny.

Ulica Norwida, będąca jedną z głównych arterii komunikacyjnych, przez lata stanowiła trakt pochodów pierwszomajowych. Już na etapie projektowania nowych osiedli, szeroka arteria komunikacyjna o tym szczególnym walorze była konieczna. Początek ulicy został zabudowany blokami z płaskim dachem, które korespondują bezpośrednio z zabudową ulicy Piłsudskiego. Kolejne bloki to klasyczne projekty z częścią usługową lub bez niej.

W wyrazie architektonicznym, bloki na Milicy, podobnie jak w większości budynków budowanych wówczas, miały stanowić klarowne podziały oraz historyzujący, najczęściej neoklasycystyczny detal: kolumny, attyki, boniowania, tralki, lizeny, pilastry, arkady. Typowe były również prześwity w dolnych kondygnacjach wprowadzające do wnętrz blokowych, ukształtowane najczęściej w formie łuków.

Kwartały ulicy Krasińskiego, zgodnie z projektem, były zaliczane do drugiej kolonii osiedla. To właśnie tutaj powstały 3 budynki rodzaju hotelowego. We wrześniu 1950 r. na budowie pracowało już 600 osób. Załoga rekrutowała się głównie z ludności wiejskiej zamieszkałej w znacznej odległości od powstającego osiedla, dowożonej codziennie do miejsca pracy, ale też z przypadkowych osób, które chciały sobie dorobić. Doświadczonych budowlańców było jak na lekarstwo. Transport także kulał na skutek ubogiej bazy samochodowej.