Ulica Norwida, będąca jedną z głównych arterii komunikacyjnych, przez lata stanowiła trakt pochodów pierwszomajowych. Już na etapie projektowania nowych osiedli, szeroka arteria komunikacyjna o tym szczególnym walorze była konieczna. Początek ulicy został zabudowany blokami z płaskim dachem, które korespondują bezpośrednio z zabudową ulicy Piłsudskiego. Kolejne bloki to klasyczne projekty z częścią usługową lub bez niej.

W wyrazie architektonicznym, bloki na Milicy, podobnie jak w większości budynków budowanych wówczas, miały stanowić klarowne podziały oraz historyzujący, najczęściej neoklasycystyczny detal: kolumny, attyki, boniowania, tralki, lizeny, pilastry, arkady. Typowe były również prześwity w dolnych kondygnacjach wprowadzające do wnętrz blokowych, ukształtowane najczęściej w formie łuków.

Na osiedlu Milica znajduje się tylko jeden blok posiadający bogatszą oprawę plastyczną w postaci lukarny, kolumnowego prześwitu oraz płaskiej niszy półkolistej od strony dziedzińca, najprawdopodobniej przeznaczonej dla elementu rzeźbiarskiego (na ulicy Południowej). Czy był to jednostkowy eksperyment, czy też zarzucone prace, trudno dzisiaj rozstrzygnąć.

Pewne jest, że po roku 1953 korekty planów gospodarczych wymuszały szukanie oszczędności także w budownictwie. Powodowało to ogołocenie obiektów z detalu, zwiększenie gęstości zabudowy i liczby pięter w budynkach mieszkaniowych. Przeważająca liczba obiektów pozostała więc bez wykończonych fasad. A przecież to właśnie bogate, drogie fasady przykrywające tanie, proste konstrukcyjnie obiekty świadczyły o ich przynależności do socrealizmu.

W zderzeniu z rzeczywistością szczytne, lecz nierealne plany budowy nowych osiedli musiały ulec korektom, bowiem najważniejszym priorytetem w planie inwestycyjnym był rozwój przemysłu. Zjawiska urbanizacyjne zostały zdominowane przez industrializację, którą określono jako główny czynnik miastotwórczy.

Względy pragmatyczne zadecydowały o odchodzeniu od doktrynalnie interpretowanego socrealizmu, który był zbyt kosztowny. Zaostrzono ponadto w imię szybkości i oszczędności normatywy gęstości i intensywności zabudowy, dążono do maksymalnego uproszczenia form i redukcji nieekonomicznego detalu historyzującego.

Jednym z najbardziej jaskrawych przykładów są porte-fenêtre, będące namiastką „zakazanego” ze względów ekonomicznych balkonu (warto poszukać bloku przy ulicy Aptecznej, który w odróżnieniu od pozostałych ma duże balkony). W ogólnym założeniu, zamiast balkonów mieszkańcy mieli do dyspozycji podwórka.