Kwartały ulicy Krasińskiego, zgodnie z projektem, były zaliczane do drugiej kolonii osiedla. To właśnie tutaj powstały 3 budynki rodzaju hotelowego. We wrześniu 1950 r. na budowie pracowało już 600 osób. Załoga rekrutowała się głównie z ludności wiejskiej zamieszkałej w znacznej odległości od powstającego osiedla, dowożonej codziennie do miejsca pracy, ale też z przypadkowych osób, które chciały sobie dorobić. Doświadczonych budowlańców było jak na lekarstwo. Transport także kulał na skutek ubogiej bazy samochodowej.

Szybko zdano sobie sprawę z tego, że nie wystarczy wdrażanie nowych metod pracy, że potrzebni są ludzie, i to najlepiej na miejscu. W takiej sytuacji skoncentrowano się na budowie hotelu robotniczego, który rozwiązałby problem dowozu pracowników poprzez kwaterunek w pobliżu budowy. Hotele robotnicze miały także podnieść wydajność pracowników, którzy nie będą tracili czasu i energii na dojazdy.

Na terenie Skarżyska było kilka hoteli robotniczych, ale trzy największe zlokalizowano na Milicy – z czasem przeorganizowano je i powstały dwa hotele żeńskie i jeden męski. Warunki życia w nich panujące dalekie były od ideału. Przede wszystkim w hotelach było za mało łazienek. Wyposażone tylko w umywalnie z bieżącą, ale zimną wodą, nie zaspokajały potrzeb wszystkich mieszkańców. Na jeden pokój przypadało zbyt wielu lokatorów – kontrole wykazywały, że pokój o powierzchni 16 m² zamieszkiwało nawet 5 osób.

Umeblowanie także pozostawiało wiele do życzenia – z czasem odnotowano nawet brak krzeseł. Jednak najważniejszym problemem był wszechobecny brud. Pokoje zamieszkałe przez mężczyzn personel sprzątał rzadko, a te zamieszkane przez kobiety wcale. Robotnice po całym dniu pracy musiały sprzątać nie tylko pokoje, ale i korytarze. Także wokół budynków panował bałagan, co wraz z upływem czasu stało się zarzewiem konfliktu z mieszkańcami osiedla.

Sytuacji nie poprawiało również zachowanie lokatorów, którzy nie stronili od zabaw i alkoholu, będących jedynym urozmaiceniem ich monotonnego życia. Dla wielu przyjezdnych (najczęściej skierowanych z nakazu pracy) hotel był pierwszym mieszkaniem. Jeden z mieszkańców hotelu po latach wspomniał:

„Do pracy przyjmował nas jeden major, podczas przyjęcia powiedział, że będziemy zakwaterowani w hotelu na Milicy, w związku z czym dostaliśmy skierowanie do administracji i trzy dni wolnego na powrót do Poznania i przywiezienie swoich rzeczy. Poszliśmy na Milicę, do dziś pamiętam zapach świeżości unoszący się w budynku. Naszym hotelem był ten, w którym teraz znajduje się posterunek policji. Był to pierwszy hotel, który stanął na Milicy. W tym czasie hotel nr 2 (obecnie budynek sądu) był w trakcie budowy, a hotel nr 3 miał dopiero skończone fundamenty. Po okazaniu skierowania, dostaliśmy dwuosobowe pokoje, w których stały łóżka, krzesła, stół, spora wbudowana szafa i... tyle. W hotelu był na dole kiosk spożywczy. Już w sierpniu dołączył do nas cały rocznik z Poznania z I Liceum Mechanicznego, czyli ok. 150 osób. Po ich przyjeździe dostawiono po jednym łóżku. Reszta zamieszkała w barakach u podnóża WWA, niektórzy w hotelu na Górnej Kolonii i hotelu przy Technikum Kolejowym. Wśród przyjezdnych były też osoby z Grudziądza i Krakowa. W hotelu działy się cuda, zdarzały się sytuacje, że nagle wszyscy zabierali się do gotowania, a tu wysiadło światło.”

Z czasem budynki hotelowe zostały wykorzystane na siedzibę władz administracyjnych, milicji czy sądu.